Przyczajony Rasiak, Ukryty Frankowski

Zdradliwa jest piłkarska dola i niedola. Jeszcze nie tak dawno, pół roku temu Tomasz Frankowski wydawał się nam wszystkim niezastąpiony w kadrze. Przypomnijcie sobie mecz Anglia – Polska. Beznadziejna, wołająca o pomstę do nieba gra Rasiaka i gol Frankowskiego, który wszedł z ławki zmieniając kontuzjowanego Żurawia.

Tymczasem, po kilku miesiącach położenie obu piłkarzy jest zgoła inne. Rasiak, ma stabilne miejsce w składzie The Saints a angielscy bukmacherzy widzą go w ścisłej czołówce pretendentów do tytułu króla strzelców Division One. Strzelił kilka bramek w sparingach przed sezonem i od niego zaczyna się ustalanie ataków świętych. Ok, na czołówkę Premiereship, był zdecydowanie za słaby i w Tottenhamie nie miał czego szukać, ale ciągle udowadnia, że na zapleczu angielskiej ekstraklasy jest jednym z bardziej wartościowych piłkarzy.

Tymczasem Frankowski... Nie pojechał na mundial i obrażony na cały świat (zamiast głównie na siebie), paplał, że teraz wraca do trenera, który na niego stawia. Okazało się, że jednak nie do końca bo trener w Wilkach się zmienił, a nowy szkoleniowiec nie za bardzo widzi Franka w składzie. Może zamiast na trenera lepiej liczyć na siebie i udowadniać swoją przydatność do drużyny strzelonymi golami. O tym ulubieniec kibiców jakoś zapomniał.

Dzisiaj czytałem, że możliwy jest powrót Tomka do Wisły Kraków. Co prawda Frankowski mówi, że na razie nie ma takiego tematu, ale różnica między piłką angielską a polską jest taka, że w Wiśle natychmiast by się odblokował i sypnął gradem bramek. Możliwe, ale na jego miejscu byłbym trochę ostrożniejszy.