2-1 z Arabami, czyli jak Sosin został problemem Rasiaka.

Kilka minut temu zakończyło się spotkanie, w którym Polacy pokonali na wyjeździe Arabię Saudyjską 2-1. Mecz może nie był porywający, ale miał swojego bohatera. Był nim strzelc obu bramek dla reprezentacji, Łukasz Sosin.

Cieszę się, że wygraliśmy to spotkanie. Cieszę się dlatego, że wcale nie było to takie pewne. Arabia nie jest zespołem słabym. Warto przypomnieć, że wygrała eliminacje w Azji, pokonując takie zespoły jak Korea Pd czy Jaopnia, a niedawno zremisowała w Rijadzie 1-1 ze Szwecją. Nasi rywale są na pewno bardziej zgrani, grywają mecze kontrolne często i gęsto i zawsze są do dyspozycji trenera, jako, że wszyscy grają na codzień w swoim rodzinnym kraju. Między innymi dlatego, Arabia mogła wystawić swój najsilniejszy skład, podczas gdy Polacy nie grali w najmocniejszym ustawieniu. Co więcej mecz toczony był w Rijadzie, gdzie temperatura czy wilgotność powietrza na pewno bardziej sprzyjały gospodarzom.

Nie twierdzę oczywiście, że Polacy zagrali jakoś porywająco. Jasne, że sporo było kopaniny, niedokładnych podań, strat, a akcje ofensywne nie zazębiały się tak jak bym chciał. A jednak umieliśmy wygrać co jak już mówiłem bardzo mnie cieszy, bo na dobra sprawę więcej atutów mieli po swojej stronie Arabowie.

My mieliśmy jednak Łukasza Sosina. Tym meczem gwiazdor ligi cypryjskiej, już jej prawie król strzelców (trzeci raz z rzędu) powiedział jasno i wyraźnie: tak trenerze, chcę jechać na mundial.

Mnie osobiście przekonał. Być może liga cypryjska jest nawet słabsza od polskiej, ale co tam: ja po takim meczu widzę Sosina w kadrze na Mistrzostwa Świata. Myślę, że Janas będzie jeszcze chciał sprawdzić Sosina w meczu 2 maja z Litwą, ale jeśli ten i tam nie zawiedzie, wówczas nasz selekcjoner nie będzie miał wyjścia i zabierze go na mundial.

Czyim jednak kosztem? Jedynie Żurawski wydaje się być poza zasięgiem kogokolwiek. Najbardziej zaniepokojony powinien być chyba Rasiak. Wszak Sosin, to także gracz, którego atutem jest wzrost i wspaniała gra głową. Dotychczas na tej pozycji Rasiak nie miał konkurencji. Czyżby więc Sosin wygryzł Rasiaka ze składu?

Na Zachodzie bez zmian

Dzięki trafieniu Grześka Rasiaka Southampton zremisował ostatnie ligowe spotkanie z Coventry. Niewiele brakowało, aby bramka strzelona przez Rasialdo w 81 minucie dała Świętym zwycięstwo, jednak przeciwnicy wyrównali w 88, z rzutu karnego.

Cieszy, mnie fakt, że Rasiak strzela bramki. To już jego drugie trafienie z rzędu i widać jak na dłoni, że zmiana klubu na gorszy , była trafną decyzją. Wiem, o tym, że przeciwnicy Rasiaka, powiedzą zaraz, że to druga liga, że Janas, by go powołał, nawet jeśli Rasiak by grał w okręgówce na Islandii... Niemniej jednak uważam, że przeciwnicy Rasiaka też powinni być zadowoleni z całej sytuacji. Jeśli bowiem, Janas powołuje Rasiaka, niezależnie od formy, jetak czy siak, Rossi pojedzie na mundial, to już chyba lepiej, żeby grał w klubie i strzelał bramki, nie? Lepszy Rasiak, który dobrze radzi sobie w Southampton, niż z rezerw Tottenham.

Coraz bardziej niepokoi mnie jednak sytuacja pozostałych kadrowiczów (nie) grających na wyspach. Generalnie bez zmian, co może cieszyć tylko w przypadku Żurawskiego, który nie zwalnia tempa strzelania bramek. Tomasz Frankowski, na ktorego wszczyscy chyba liczą w perspektywie mundialu już w drugim meczu z rzędu gra ogony. Przebywając na boisku kikladziesiąt sekund, ciężko będzie Frankowi odzyskać formę i wyczucie gry, do jakiego się przyzwyczailiśmy.

To samo z Kamilem Kosowskim, który jak narazie, wogóle nie jest brany pod uwagę przy ustalaniu składu The Saints. Podobne problemy, przeżywa także Gianni w Derby. W jego przypadku, staje się niemal pewne, że Hajtowy mundial obejrzy w telewizji.

Porażka z Hamburgeiros

Paweł Janas nie ma ostatnio szczęscia do aury. Najpierw zwycięstwo na wodzie z Ekwadorem, a teraz porażka z Amerykanami w śnieżycy. Trochę dziwne, że śnieg nie był naszym sprzymierzeńcem. Wszak z racji naszych warunków klimatycznych powinniśmy radzić sobie na nim chyba lepiej, niż rywale zza Wielkiej Wody.

Niezła pierwsza połowa i słaba druga. Generalnie jednak w przekroju całego spotkania byliśmy gorszą drużyną i przegraliśmy zasłużenie.

Przede wszystkim, w pierwszej połowie, kiedy mieliśmy nieznaczną przewagę nad Amerykanami, nie umieliśmy udokumentować jej bramką. Brakowało ostatniego podania i trochę precyzji. Ofensywne akcje biało czerwonych fajnie się zazębiały tylko do 20 metra. Potem, mimo, że kilka razy po amerykańską bramką było gorąco, Polacy niewiele umieli zdziałać.

Ponadto w pierwszej połowie spotkania nie podobały mi się jeszcze dwie sprawy. Po pierwsze zbyt dużo miejsca nasi piłkarze pozostawiali Amerykanom. Kiedy Hamburgeiros rozciągali swoje akcje z prawej na lewą stronę, ich zawodnicy nie mieli tam często absolutnie żadnej asysty. Po drugie zaś, zbyt wiele popłochu budziły w naszych obrońcach wrzutki w pole karne i to zarówno z akcji jak i ze stałych fragmentów. Pozatym było nawet nieźle, a momentami nawet dobrze.

Druga połowa spotkania to festiwal grzechów naszych zawoników. Zaczeło się od koszmarnego błedu Boruca. Wogóle mam wrażenie, że bramkarz z Glasgow wykonał kolosalny krok w tył. Gdzie jest ten Boruc co grał przeciwko Angli? Dzisiaj za każdym razem, kiedy piłka przelatywała koło Artura serce biło mi mocniej. Co gorsza kiedy straciliśmy bramkę nasi zawodnicy jakby stracili ducha gry. No cóż... spory to zawód, bo akurat tego ostatnio im nie brakowało.

Potem spadł śnieg i już niewiele było na boisku widać. Z tego co się zorientowałem, to Amerykanie z każdą minutą mieli jednak coraz większą przewagę. Najbardziej zastanawiało mnie, dlaczego Polacy mając z przodu szybkich i niewysokich Krzynówka, Kosowskiego, Niedzielana i Smolarka starają się rozgrywać ataki górnymi piłkami, zamiast podawać prostopadle, za plecy obrońców? Dlaczego zresztą atakowali tylko środkiem wogóle nie wykorzystując skrzydeł?

Jeśli chodzi o bohatera tej strony to muszę powiedzieć, że jego gra mogła się podobać. Ładnie się zastawiał, nieżle podawał. Oczywiście nie było to jakieś mistrzostwo świata, ale wyróżniał się na tle pozstałych zawodników i to w pierwszej, zdecydowanie lepszej połowie. Poza Rasiakiem wyróżniłbym jeszcze Baszczyńskiego, który dobrze wspierał ofensywę oraz Żewłakowa, ale tylko za zdecydowaną grę w obronie, bo on z kolei wogóle nie brał udziału w atakach po swoim srzydle.

Niby czasem można przegrać mecz, szczególnie 0-1. Niby to żadna tragedia biorąc po uwagę, pogodę i to na jakim etapie przygotowań są Polacy. Jednak, cholera do mundialu zostało jeszcze zaledwie 100 dni, i tylko dwa poważne mecze kontrolne. Nie wiem jak Janas to wszystko pozbiera do kupy, ale jako optymista wierzę, że jakoś to może będzie. Choć po dzisiejszym meczu ta wiara jest jakby trochę mniejsza.