Grzechu Mielcarski poprowadzi nas do Euro?

Rozmawialiśmy juz trochę, o tym kto powinien wziąść kadrę po Janasie. Krótki artykulik na dzisiejszej gazecie spowodował, że włos mi się zjerzył na głowie.

Generalnie uważam, że jeśli brać już trenera z zagranicy to musi być to bezwzględnie fachowiec z najwyższej półki. Gazeta, od dawna pisze w tonie, że trener z zagranicy zbawi naszą piłkę. Mam duże wątpliwości. Nawet na naszym polskim podwórku widać, że nie ma takiego prostego przełożenia. Przykładowo Raul Lozano, naprawdę uznany trener nie potrafi jak do tej pory wprowadzić jakiejś wielkiej zmiany do gry naszych siatkarzy. Hainz Kuttin? Porażka.... Małysz skakał lepiej kiedy prowadził go Tajner. W koszykówce też mieliśmy niedawno zagranicznego coacha, który spuścił naszą drużynę do europejskiej 3 ligi, a jeszcze parę lat temu graliśmy z powodzeniem na Mistrzostwach Europy. Ba... nawet taki Ericsson, nie spowodował, że Anglia, gra jakoś lepiej niż kiedy prowadzili ją herbaciarscy trenerzy.

Są oczywiście i pozytywne przykłady, ale nie wierzę, że trener z zagranicy jest skazany na sukces. Zatrudnienie takiego gościa ma swoje negatywne i pozytywne strony. Moim zdaniem pozytywy przeważają tylko i wyłącznie wtedy kiedy mamy do czynienia naprawdę ze światowej klasy specjalistą. I to też nie zawsze, co pokazuje wspomniany powyżej przykład Lozano. Dlatego zatrudnianie gości, którzy nie mogą do tej pory pochwalić się wynikam, tylko dlatego, że są z zagranicy jest dla mnie absurdalne.

Ale jak już przeczytałem jacy Polacy są brani pod uwagę to prawie zemdlałem:

Polscy kandydaci Listkiewicza na selekcjonera to Stefan Majewski, Dariusz
Wdowczyk, Jan Urban, Ryszard Tarasiewicz, Grzegorz Mielcarski, Mirosław
Trzeciak

jak dla mnie to z tych gości tylko Wdowczyk budzi zaufanie. Reszta albo nie ma doświadczenia albo to doświadczenie ma tak niewielkie, że praca w kadrze nie powinna im się nawet śnić. Wogóle co tu robi Mielcarski? To juz lepiej niech kadrę obejmie Przemo Babiarz.

p.s.
A Hiszpania gra jak nigdy i przegrywa jak zawsze

Ekwador jedzie do domu

Mistrzostwa powoli się kończą wchodząc równocześnie w decydującą fazę. Wczoraj z turniejem pożegnała się drużyna Ekwadoru, która pozbawiła nas złudzeń już w pierwszym dniu Mundialu.

Oglądałem ten mecz ciekawy co pokaże Ekwador na tle silnej drużyny europejskiej. Innymi słowy chciałem zobaczyć, czy w spotkaniu z nami to Ekwador był taki silny, czy Polska taka słaba. Co prawda, Ekwador dostał już wcześniej bęcki z Niemcami, ale obydwie drużyny były pewne awansu i to spotkanie mogło nie być miarodajne.

Niespodzianki nie było. Anglia wygrała a Ekwador jedzie do domu. Po tym meczu ciężko jednak odpowiedzieć na pytanie o siłę Ekwadoru. W pierwszej połowie zagrali jak równy z równym, ale w drugiej byli już tylko tłem dla Anglików.

Ciekawe jak my byśmy zaprezentowali się na ich tle. Gdybyśmy wygrali albo zremisowali pierwszy mecz, to los spotkał by nas właśnie z wyspiarzami. Co do tego, że przegralibyśmy to spotkanie nikt chyba nie ma złudzeń. Wszystko na co stać było naszą reprezentację to wyjście z grupy, jednak i ten cel nie został osiągnięty. U mnie w każdym razie jest już po żałobie i czekam teraz jak sytuacja dotycząca trenera i kadry potoczy się dalej.

Rasiak ma córkę!

Nieco spóźniony news, ale zawsze. 17.06.06 urodziła się Grzegorzowi Rasiakowi córka Julia. Gratulacje!

2-1 z Kostaryką! Rasiak na bosiku!

No i wygrali. W przeciwieństwie do wielu kibiców, którzy twierdzili, że lepiej, żeby Polacy przegrali ostatni grupowy mecz, bo wtedy będą oczekiwane zmiany, ja wytrwale kibicowałem naszym. Zmiany zmianami, ale dla mnie kiedy gra Polska, a już szczególnie, kiedy gra na Mundialu nie ma miejsca na politykę.

Zaczęło się makabrycznie. Kiedy Costa strzelili pierwszą bramkę poczułem wstyd, jakiego doznałbym gdybyśmy dostali 3 razy w dupę i bez strzelenia bramki wrócili do domu. Potem na szczęście polskich napastników wyręczył Bosacki, zdobywając 2 gole z kornerów. Oczywiście i jedni i drudzy grali bardzo słabo i widać było, że spotkały się dwa najgorsze zespoły w grupie. Mimo wszystko wygraliśmy a z polskich kibiców obecnych na stadionie eksplodował cały pokład radości i dumy, który zabrali na Mundial i do tej pory nie mieli okazji wykorzystać.

Na deser dostaliśmy Grześka Rasiaka, który wyszedł na ostatnie 5 minut meczu. Zaprezentował dwie “prawie asysty”, po których padły dwa “prawie gole”, czyli jak na Rasiaka naprawdę przyzwoity występ. Szkoda, że Rossi nie mógł na tych mistrzostwach rozwinąć skrzydeł w spotkaniu z Anglią, na które (co do tego nikt chyba nie ma wątpliwości)był specjalnie szykowany.

Costa Rica!

Dzisiaj ostatni mecz tego smutnego dla nas mundialu. Obejrzymy go już na zupełnym luzie, bez nadmiaru zbędnych emocji i płonnych nadziei. Mam nadzieję, że nasi wreszcie wygrają, a przynajmniej nie będą grać na remis. Oczekuję, jakiś składnych ataków i bramek – ot, tak na otarcie łez, jak 4 lata temu.

A jak będzie to zobaczymy... Costa Rica do tej pory zagrała nieźle z Helmutami i bardzo słabo z Ekwadorem. Czyli podobnie jak my. Z tą tylko różnicą, że zdołali, w przeciwieństwie do nas wbić na Mundialu już 2 gole. Z drugiej zaś strony stracili aż 6 bramek w dwóch spotkaniach. Ogólnie jesteśmy w podobnej sytuacji, bo u nich też prasa i kibice domagają się głowy trenera.

A tak poza wszystkim dzisiaj Rasiak ma ostatnią szansę, żeby sięgnąć po tytuł króla strzelców FIFA World Cup 2006.

Janas i małe pieski

Już raz pisałem o Janasie, kiedy był krytykowany przed Mundialem, za to, że zamyka treningi i mecze sparingowe. Teraz jest prawdziwy powód do krytyki. Drużyna Janasa straciła szanse na wyjście z grupy. Nie wykonano więc planu minimum. Janas przed Mundialem powiedział jasno, że bierze pełną odpowiedzialność za grę tej drużyny. Nie ulega dla mnie więc żadnej kwestii, że nadszedł czas aby tą odpowiedzialność na siebie wziął.

Nie wiem jakie błędy popełnił Janas podczas turnieju i podczas przygotowań. To znaczy, na pewno mógł pewne sprawy rozegrać lepiej, albo dużo lepiej, ale ciężko mi powiedzieć jakie, bo jestem tylko kibicem, nie znam się na tych wszystkich mikrocyklach, nie jestem z drużyną, nie wiem w jakiej dyspozycji fizycznej i psychicznej są piłkarze. Widzę tylko to, co dzieje się na boisku. I nie podoba mi się to. Osobą odpowiedzialną za taki stan rzeczy jest nie marszałek sejmu czy minister rolnictwa tylko właśnie trener kadry, czyli Paweł Janas. Krytyka więc jest moim zdaniem w pełni zasłużona.

Ja wiem, że Janas nigdy nie był lubiany przez prasę i dziennikarzy. To nie jest facet medialny tak jak Engel, Wójcik czy Boniek. Co więcej Janas na pewno jest gburowaty, bezwzględny w swoich postanowieniach i szorstki jak papier ścierny. Ja akurat wolę tego typu gości, od wyżelowanych, wygarniakowanych i uśmiechniętych od ucha do ucha, plastikowych młodzieńców o nienagannych manierach, aczkolwiek media nigdy nie kryły swojej niechęci do Janasa. Teraz ta niechęć przerodziła się w totalną fobię.

Trenerzy polskiej reprezentacji się zmieniają, ale taki Romek Kołtoń i jemu podobni ciągle trwają na pozycji. Zawsze pierwsi do mieszania ludzi z błotem. Kto następny? Kasperczak, Wdowczyk, ktoś z zagranicy? Sępy już niedługo nażrą się Janasem i będą krążyć nad głową jego następcy. Naprawdę, nie mogę już się doczekać, kiedy dziennikarzy zastąpią komputery, bo ludzie w tej roli się nie sprawdzają. Kto wie, jakbyśmy wypadli teraz i 4 lata temu gdyby nie oni i konflikty przez nich wywoływane.

Jeszcze raz: uważam, że Janas powinien wziąć i weźmie on na siebie odpowiedzialność za porażkę. Krytyka jest w pełni uzasadniona. Nawet złośliwa krytyka. Są jednak pewne granice. Jak to śpiewał Maleńczuk czy Świetlicki „małe pieski najgłośniej szczekają, najmocniej ujadają”. Nie bronię Janasa, bronię prawa do życia w świecie bez małych piesków, które mnie brzydzą.

Co za piękna Katastrofa

“Waleczni i niebezpieczni” głosi napis na polskim autokarze. Waleczni byliśmy wczoraj na pewno, gorzej było z “niebezpiecznością”.

Mecz zakończył się, tak jak się miał zakończyć. Gdybym wczoraj musiał postawić duże pieniądze u buków to postawiłbym na Niemców. Większość z nas zrobiłaby chyba podobnie. A jednak upływający czas, dawał coraz większą nadzieję na 0-0, odbierając jednocześnie wiarę w to, że jesteśmy w stanie strzelić bramkę. Kiedy już wierzyliśmy, że uda się dowieść 0-0, nadeszła 92. minuta i gol dla Helmutów.

Osobiście nie uważam, żeby Janas popełnił blędy. Nie zmienił Sobolewskiego? A na kogo miał go zmienić? Oczywiście Sobol miał zółtą kartkę, ale w takim meczu gra się bez marginesu swobody. Zawodnik nie ma po prostu prawa grać tak, żeby dostać drugą zółtą. Szczególnie za taki faul. Ale nie chce tu się doszukiwać winnych. Przegraliśmy bo byliśmy słabsi po prostu. Mimo wszystko – dziękuję za walkę.

Pomijając mecz z Kostaryką, powstaje pytanie: co dalej?

Widzieliśmy wczoraj polski zespół prezentujący absolutny szczyt aktualnych możliwości. Nie ulega kwestii, że jest to drużyna daleko gorsza od tej, która grała w eliminacjach. Zawodnicy, którzy tamte eliminacje wygrali, są teraz żenująco słabi (Krzynówek, Żurawski, Szymkowiak), albo po postu beznadziejni i chyba bliscy zakończenia kariery (Frankowski, Kłos). Jednym słowem – tamtej drużyny już nie ma, a to co widzieliśmy wczoraj w Dortmundzie, to twór co prawda waleczny, ale jeszcze nie uformowany, grający bez stylu i nie stwarzający zagrożenia pod bramką rywali.

Z tego “czegoś” trzeba będzie sklecić nowy zespół i jest to zadanie dla następcy trenera Janasa. Kto podejmie się tego nieodpowiedzialnego zadania? Zobaczymy. Osobiście chciałbym, żeby to był Wdowczyk, ale mam też świadomość, że jakiekolwiek sukcesy polskiej piłki, w takim jej stanie w jakim się ona znajduje, mogą być tylko połowiczne (tak jak awans na Mundial).

Mission Impossible IV

Wygrać z Niemcami – to cel na dzisiejszy wieczór. To brzmi jak scenariusz nowego filmu w stylu “zabili go i uciekł” made in Hollywood. Tym razem to nie Tom Criuse, ale reprezentacja Polski podejmie się zadania niewykonalnego.

Kompletnie nic za nami nie przemawia. Po pierwsze nigdy jeszcze z Niemcami nie udało nam się wygrać. Po drugie Niemcy nigdy nie przegrali Dortmundzie. Po trzecie oni są na fali, a my ledwo stoimy na nogach po nokautującym ciosie od Ekwadoru. Po czwarte Niemcy są od nas lepsi piłkarsko i mają w swoich szeregach kilka nie kwestionowanych gwiazd: Ballack, Lehmann, Shweinsteiger (czy jak się go tam pisze), Podolski, Klose to zawodnicy światowego formatu. Tacy, którzy poradzili by sobie w każdym klubie.

Dlatego lepiej nie liczyć na nic, bo i na nic liczyć nie można. Trzeba oswajać się z myślą, że dzisiaj Mundial kończy się dla nas na dobre. Tak naprawdę to tylko piłka. Mimo wszystko jest to rozrywka a nie sprawa życia i śmierci. Takie podeście staram się w sobie wyrobić i czekam na łagodny wymiar kary.

Tylko... no właśnie. Obejrzałbym ten mecz na totalnym luzie, gdyby nie ten irracjonalny promyk wiary w to, że zagramy najlepszy mecz od 1974 roku, ale tego chyba nie da się do końca stłamsić.

Z Niemcami musimy wygrać

No już troszkę wyszedłem z kaca w jakiego wpędzili mnie Polacy w piątek. Mundialu co prawda nie oglądam, ale mecz z Niemcami chyba mimo wszystko obejrzę. Tyle, że nastawiam się psychicznie na druzgocącą porażkę. Co by jednak nie robić, w duszy kibica tli się zawsze ten promyk nadziei.

Tyle tylko, że z Helmutami nie wygraliśmy nigdy. Ani za Górskiego, ani za Piechniczka, czyli w najlepszych latach polskiej piłki. A teraz przyjdzie nam zmierzyć się z nimi po kompromitującym laniu jakie zebraliśmy od Ekwadoru, zmierzyć się u nich, na mundialu… Czy to nie jest porywanie się z motyką na Słońce?

Zwłaszcza, że żeby myśleć o awansie, trzeba z Niemcami wygrać. Remis byłby ok., gdybyśmy wygrali z Ekwadorem, ale nie teraz. Nawet bowiem, jeśli wygramy obydwa mecze, wcale nie musimy wyjść grupy. A więc tylko zwycięstwo. Czyli lecimy z motyką ma Słońce.

Jak zagrać aby mieć szansę na zwycięstwo? Wbrew pozorom to bardzo proste pytanie.Trzeba zagrać dobrze. Grałem kiedyś w koszykówkę i trener przed meczami kreślił taktykę słowami: „rzucać celnie, bronić szczelnie” - to wystarczy. Jeśli Polacy nie będą dobrze grali w piłkę to przegrają, niezależnie w jakim ustawieniu wyjdą.

Na miejscu Janasa postawiłbym na grę skrzydłami, bo gra przez środek kompletnie nam nie wychodzi. Szymkowiak niestety jest nie przydatny. Inna sprawa, że bez formy jest także Krzynówek, ale jednak skrzydłowych jest dwóch, a poza tym jak dla mnie Jacek prezentował się i tak lepiej niż Szymek. Na drugim skrzydle Postawiłbym na Jelenia. Jest to bardzo szybki i dynamiczny zawodnik. Szkoda , że z Kolumbią wyszedł tak późno.

Atak? Smolarek i Brożek. Sorry, ale Żurawski, chyba nie wytrzymuje presji. Dostawał mało podań? Zgoda, ale wynikało to nie tylko ze słabej gry Szymka, ale również z faktu, że Żurawski nie wychodził na pozycje. Brożek pokazał przynajmniej, że nie ma kompleksów i „nie pęka na robocie”.

W środku pomocy widziałbym Sobolewskiego i Radomskiego. Obaj z zadaniami bardziej defensywnymi. Odebrać piłkę i podać na skrzydło do Jelenia lub Krzynówka, albo do przodu do napastników. Wsparcie obrony przez pomocników będzie bardzo istotne, bo z Niemcami trzeba będzie zagrać na zero z tyłu, aby myśleć o wygranej. A obrońców i Boruca bym zostawił w zasadzie... Z tym, że muszą zagrać lepiej niż z Ekwadorem.

Reasumując: Boruc – Baszczyński, Jop, Bąk, Żewłakow – Jeleń, Radomski, Sobolewski, Krzynówek – Smolarek, Brożek.

Z tym że, nastawiam się na kolejną powtórkę. Tym razem 0-4 jak z Portugalią. Ech, życie byłoby prostsze, gdyby nie ten kretyński promyk wiary.

Powtórka z Pusan

Przegraliśmy 0-2... Co tu więcej napisać? Czy mamy jakiekolwiek szanse z Niemcami i Kostaryką? Po tym meczu szczerze w to wątpię. Widać, że ten zespół ustawiony 4-5-1 nie umie grać do przodu po prostu.

Mundial!

Zaczeło się! Trwa ostatnie odliczanie do meczu z Ekwadorem. Niemcy zaczeli z Kostaryką od mocnego uderzenia, ale już jest 2-1.

Mam nadzieję, że już teraz nie ma podziałów, na symapatyków Janasa, Rasiaka czy Frankowskiego lub Dudka. Teraz jest tylko reprezentacja Polski i zaraz wszyscy zaciśniemy za nią kciuki. A jak to się skończy, a tak naprawdę zacznie zobaczymy za parę godzin.

Ja jednak wierzę, że nie będzie źle, Viva Polonia Ole.

Janas robi rewolte, Rasiak milczy a Gorawski zdrowy

Mecz z Ekwadorem zbliża się wielkimi krokami. Za mniej więcej 48 godzin wszyscy zasiądziemy przed telewizorami i zaciśniemy kciuki. Jak tak naprawdę prezentują się Biało Czerwoni? Czy zagrają 3-5-1 czy 4-4-2? Czy Rasiak będzie grał od początku turnieju w pierwszym składzie, czy też jest może ponownie “szykowany na Anglię”? Nic nie wiadomo. Paweł Janas ucieka od dziennikarzy, którzy odcięci od utajnionych informacji z pierwszej linii frontu wymyślają coraz to nowe rewelacje, chcąc jakoś uzasadnić swoje istnienie.

Przeczytałem dzisiaj w “Dzienniku”, że oto uniknęliśmy katastrofy. Podobno dziennikarze z tej gazety dotarli do informacji, mówiących jakoby, że Janas kiedy zobaczył kilka tygodni temu wyniki wydolnościowe piłkarzy nie wierzył własnym oczom. Były one wg “Dziennika” tak słabe, że nasi piłkarze, około 60. minuty byli by seryjnie znoszeni z boiska i odwożeni erkami do szpitala. W związku z tym selekcjoner zdecydował się wywrócić do góry nogami plan przygotowań do Mundialu i pracować tylko i wyłącznie nad wydolnością. Beznadziejna gra z Kolumbią była wynikiem tej katorżniczej pracy, a dodatkowo atmosfera w kadrze siadła, ponieważ na zgrupowaniu w Szwajcarii nasi spodziewali się raczej pikniku. Zresztą tej katastrofy, tak na bank, to jeszcze nie uniknęliśmy, bo nie wszystkie zaległości udało się nadrobić. Z tego ta cała nerwowość, stąd zamykanie treningów i inne takie rzeczy. Tyle “Dziennik”.

Dużo bardziej rozgoryczeni są dziennikarze z “Przeglądu Sportowego”. Widać, że chłopaki strasznie przeżywają fakt, że odcięcie kadry od mediów, nie pozwala im w pełni rozwinąć dziennikarskich skrzydeł. Czy jednak usprawiedliwia to fakt, że w relacjach największej polskiej gazety sportowej z obozu naszej kadry jest więcej cynizmu i złośliwości niż w wypowiedziach naszego Da_Markosa ? Cytaty:

To była tylko piłkarska gierka z amatorami, ale selekcjoner Paweł Janas zachowywał się tak, jakby chodziło o próby z bronią nuklearną

Panie Grzegorzu, jaki to był dla pana mecz? - zapytał dziennikarz publicznej telewizji, lecz specjalizujący się w strzelaniu goli w utajonych meczach Rasiak zbył go dostojnym milczeniem

Od kogo jak od kogo, ale od ogólnopolskiej gazety można chyba wymagać, mniej złośliwości a więcej rzeczowości i rzetelności. Przecież ludzie nie kupują “Przeglądu” po to, aby zauważyć, że jego dziennikarze, są urażeni i potrafią być złośliwi, ale by przeczytać coś interesującego. A może za dużo wymagam od gazety, której poziom, obrazuje goła laska na tylnej okładce ? Chyba jednak tak, bo czego można oczekiwać skoro nawet redaktor naczelny Pan Romek Kołtoń, wydaje się być myślami w jakiejś odległej galaktyce, tysiące lat świetlnych stąd. Znowu cytat:

Ogromną wagę Niemcy przywiązują do jedności z kibicami. W Moenchengladbach przy okazji meczu z Kolumbią kibice z aplauzem przyjęli transparent z hasłem: “Razem z Wami mamy jeden cel – 9 lipca 2006 roku!” My, Polacy, też musimy być z kibicami

Hm... rozumiem, że “My, Polacy” to kadra? A więc może Pan Romek żywi nadzieje, że teraz z kadry wypadnie w ramach kontuzji, wzorem Gorawskiego, “specjalizujący się w strzelaniu goli w utajonych meczach Rasiak”, a w jego miejsce Janas znowu zaskakując wszystkich powoła Kołtonia i to on będzie “szykowany na Anglię” ? W sumie zresztą kto to wie...

A tak apropos Gorawskiego to nie wiem co myśleć. Powołanie dostał z kapelusza, potem okazało się, że jest chory, a teraz, że zdrowy. Na dodatek, Gorawski twierdzi, że nikt mu badań nie pokazał. Czy to oznacza, że zostały ukryte? Przecież FIFA musiała dostać jakieś dokumenty. Nie sądzę, żeby było możliwe, aby ktoś zdecydował się na fałszerstwo takich papierów, bo to śmierdzi prokuratorem. Poza tym, jeśli nie chciano na Mundialu Damiana, to po co dostał powołanie? Szczególnie, że nie specjalnie na nie zasługiwał. Nic nie rozumiem z tego. Oj dzieje się, dzieje...

Janas Cham!

Janas to facet który bezsprzecznie nie ma daru zjednywania sobie tłumów. Już od początku kadencji kibice i media były mu nieprzychylne. Nawet po udanych eliminacjach, nie brakowało krytyki wymierzonej w opiekuna biało-czerwonych.

Jest Janas krytykowany za wszystko. Za to, że nie powoływał Frankowskiego, za to, że grał uparcie Rasiakiem, za to, że powoływał Dudka prosto z liverpoolskiej ławki, za to, że nie powołał go na mundial, za to że nie stawia na “młodych zdolnych”, za to, że wziął kilku tych młodych na Mundial kosztem starszych, za to że nie zabrał do Niemiec Frankowskiego, no i za to wreszcie, że “nie dzwonił”. Aha, no i za to, że kiedyś “z woleja” wpakował swojego psa do budy z okazji przeprowadzki.

Teraz doszedł odwołany mecz czy też sparing z niemieckimi amatorami i zamknięcie treningu dla kibiców. Przyjechali oni tłumnie w liczbie kilkunastu czy kilkudziesięciu osób do obozu Polaków, których nie było im dane zobaczyć. Dzień otwarty był co prawda wcześniej, ale Ci którzy przyjechali mimo wszystko oczekiwali, że zostaną wpuszczeni na trening. Nie zostali. Oczywiście przez chamstwo Janasa.

No i zamknięty w ostatniej chwili sparing z amatorami. Bilety sprzedane, Niemcy szykują się na piknik na trybunach a tu nici z pikniku. Będą musieli jak co wieczór grilować kiełbaski w swoich ogrodach z krasnalami. Chamstwo Janasa wypełzło poza granice Rzeczpospolitej i doświadczyły go Bogu ducha winne plemiona germańskie. Łączymy się z nimi w bólu.

A jak się ze swoim chamstwem czuje sam Janas? Włącza tryb olewki i działa po swojemu. Kiedy podczas gali nominacyjnej w Polsacie, niedowierzający własnym uszom prowadzący powiedział coś w stylu “Panie trenerze, tego chyba nikt się nie spodziewał”, Janas odparł po swojemu “Ja się spodziewałem”. Tak trzymać Panie trenerze!

1-0 z Chorwacją!

A jednak! Po beznadziejnym spotkaniu z Kolumbią we wtorek, dzisiaj Polacy zagrali o niebo lepiej i golu Smolarka pokonali naprawdę silną ekipę Chorwacji. Bohater tej strony, Grzechu Rasiak tym razem pojawił się na boisku w końcówce. Miał jednak szansę na pokonanie chorwackiego bramkarza, gdyby lepiej przymierzył po dokładnym dośrodkowaniu Kosowskiego.

Pozytywów w tym meczu było dużo więcej niż negatywów. Najbardziej podobała mi się pewna gra środkowej linii. Szczególnie dobrze wypadli Radomski i Sobolewski. Dzięki nim, wiele chorwackich ataków rozbijanych było juz w zarodku. Jeśli zaś chodzi o grę ofensywną to tutaj też momentami Polacy grali naprawdę ładnie. Długie i krótkie podania “z pierwszej”, przesuwały nasze ataki szybko do przodu, a Chorwaci momentami średnio orientowali się gdzie jest piłka. Widać było, że do dyspozycji wraca Jacek Krzynówek. Może to jeszcze nie było “to”, ale widac było już momentami starego dobrego Jacka z eliminacji. Generalnie było dobrze.

A negatywy? Przede wszystkim niepokoi mnie trochę mniejsza ilość sytuacji podbramkowych stwarzanych przez nas zespół. W momencie kiedy Żurawski cofał się na środek pola, a robił to bardzo często graliśmy ustawieniem 1-4-6. Ogólnie zresztą Żurawski grał bardziej pomocnika niż napastnika moim zdaniem. Oprócz niepodyktowanego rzutu karnego i jednego podania, które otrzymał od Sobolewskiego, nie stworzył praktycznie zagrożenia pod chorwacką bramką.

Taka taktyka może będzie dobra na Niemców. Ale z Ekwadorem i Kostaryką musimy zagrać chyba nieco odważniej.

No i Boruc. Niby z tyłu zagraliśmy na zero. Ale nadal to nie jest bramkarz, który budzi zaufanie. Naprawdę, nie popisał się, ta interwencją kiedy nie złapał prostej wydawałoby się piłki.

A Rasiak? Wyszedł tym razem na końcówkę. W koszykówce jest takie określenie “role player” - czyli facet do jednego konkretnego zadania. Nie wymaga sie od niego prawie niczego więcej, niż żeby dobrze się z niego wywiązał. Być może, tak właśnie należy patrzeć na Rasiaka? Wyjść na ostatnie 10 -15 minut i oddać 3, 4 celne strzały głową. Zobaczymy, czy zagra z Ekwadorem od początku.

Ogólnie jednak nie ma co narzekać. Optymista powiedziałby, że jeśli nasza forma będzie rosła tak szybko jak urosła od meczu z Kolumbią, to niechybnie sięgniemy po Mistrzostwo Świata. Mimo, że biało czerwoni dali nam dzisiaj trochę nadzieii, że może nie będzie źle, zalecam jednak osobiście realizm

Jutro bańki od Chorwatów? Niekoniecznie!

Chorwacja to naprawdę piękny kraj. Pamiętam jak byłem tam podczas długiego weekendu majowego 4 lata temu. W jakiejś małej miejscowości, której nazwy nie pomnę. Pogłębialiśmy wtedy przyjaźń, między naszymi narodami, tocząc długą, żarliwą i zakrapianą debatę, z przed chwilą poznanymi chorwackimi przyjaciółmi. Oczywiście dyskusja ta dotyczyła zbliżającego się Mundialu i naszych, słowiańskich szans na nim. Z upływem czasu i rakiji widzieliśmy nasze drużyny coraz wyżej – ustaliliśmy, że zagramy ze sobą w półfinale, bo na to tylko pozwalał układ drabinki. Potem jednak olaliśmy ten fakt, i zgodnie stwierdziliśmy, że mimo wszystko i tak spotkamy się niechybnie w finale.

Kilka tygodni później, my przegraliśmy z Koreą i Portugalią, a Chorwatów pokonał Ekwador i Meksyk. Szybko więc zakończyliśmy udział w tamtych mistrzostwach. Oczywiście już nigdy nie spotkałem moich chorwackich przyjaciół, ale sądzę, że ich nastroje po tamtym Mundialu, były nie mniej minorowe niż nasze.

Jak będzie tym razem? Zobaczymy. Tym razem już się tak nie jaram jak przed poprzednim Mundialem. A może tak tylko sobie wmawiam... sam już z nie wiem. Może to taki odruch obronny mojego mózgu, to “nie jaranie się” całe, który przygotowuje sobie, plan na wypadek przeczuwanej podświadomie powtórki z Korei... Nie to, że jestem pesymistą, ale czekam na Mundial z nadziejami i obawami. Obaw jest trochę więcej.

Moi chorwaccy przyjaciele, kimkolwiek i gdziekolwiek teraz są, mają prawo do większego optymizmu. Ich drużyna jest dużo silniejsza niż 4 lata temu. Ostatnio pokonali nawet Argentynę i dwa razy Szwecje, a parę dni temu zdemolowali 4-1 Austrię w Wiedniu. W grupie mają Brazylię, Japonię i Australię i jak twierdzi ich skrzydłowy Darijo Srna, nie boją się nikogo.

Tymczasem, zmierzą się jutro z Polską. Teoretycznie, biorąc pod uwagę ostanie wyniki faworyt tego meczu jest tylko jeden. Czekamy więc na kolejną porażkę?

Mimo wszystko niekoniecznie. Wszak cytując naszego wielkiego, pożegnanego dzisiaj Kazimierza Górskiego, “piłka jest okrągła a bramki są dwie”. Lubię także inny cytat z Pana Kazimierza, który, jak większość tych jego maksym, jest wręcz intrygująca w swojej prostocie i trafności zarazem. “Mecz można wygrać, przegrać, albo zremisować”. I tego się trzymajmy. Nie zakładajmy , że my, możemy tylko przegrywać.