Miętowy i Sagan do ataku

Nie pisałem ostatnio, bo Robert Mateja wyleczył mnie swoimi skokami ze wszelkich chęci i przejawów jakichkolwiek aktywności. Ale cóż, życie biegnie dalej, a w ogóle to tylko sport i nie ma się podobno czym przejmować. Tak więc powoli chęć do życia mi wraca.

W tak zwanym międzyczasie Rasiak doszedł już do ściany jeśli chodzi o „odpoczynek”. Siedzenie na ławce jeden mecz dłużej, trzeba już będzie nazwać po imieniu. Trzeba będzie jasno powiedzieć, że Rasialdo wpadł w kłopoty i jak na razie trener nie widzi go w składzie.

Tym bardziej, że Rasiakowi przybył poważny konkurent w osobie Saganowskiego. Marek, strzelił co prawda zaledwie dwie bramki, ale, że zrobił to mecz po meczu. Jest to jak już pisałem jego ostatnia chyba, w karierze szansa, żeby załapać na falę wznosząca, po fatalnych doświadczeniach we Francji. A że grać w piłkę jakoś tam zawsze potrafił, to jeśli tylko przyłoży się z całego serca, może stać kluczowym zawodnikiem zespołu. Ma coś do udowodnienia trenerowi z Troyes.

Tymczasem, razem z Mięcielem Saganowski trafił pod lupę opiekunów kadry, którzy szukają rozwiązania na atak w obliczu słabej postawy Żurawskiego, nieudolności w meczach o punkty Rasiaka (no i faktu, że nie gra), a także początkowych, miejmy nadzieję kłopotów Matusiaka na Sycylii (tematu Frankowskiego już może nie będę poruszał ). Mamy co prawda jeszcze Jelenia i Smolarka, ale oni moim zdaniem nigdy nie będą prawdziwymi goleadorami (mimo, 3. bramek Ebiego w tych eliminacjach).

Taki strzelec wyborowy, to facet, którego ta reprezentacja ciągle szuka. Za Engela był to Olisadebe, za Janasa sprawdzili się Frankowski i Żurawski. Boniek i Janas w początkowej fazie prowadzenia kadry nie mieli nikogo takiego i nie awansowaliśmy do Mistrzostw Europy.

Beenhakker też nie ma na razie takiego napastnika. Matusiak jeszcze nim nie jest. Saganowski moim zdaniem nie będzie tym bardziej, ale mam wrażenie, że Miętowy, mimo zbliżania się do wieku emerytalnego (jak na napastnika) jest w stanie zaskoczyć wszystkich, tak jak zaskakuje w lidze greckiej.

Saganowski strzelił

Sagan strzelił pierwszego gola dla Southampton. Co prawda stało się to w przegranym 2-1 spotkaniu z Coventry, ale zawsze. Rasiak znowu siedział na ławce i wszedł na boisko w końcówce meczu.

To zastanawiające, dlaczego trener, który wydawał się do tej pory bardzo cenić Rasiaka, już w drugim spotkaniu z rzędu stawia na innych. Czyżby obniżka formy naszego „internacjonała” była tak znaczna, że z podstawowego zawodnika, który miał dać drużynie awans przerodził się w gracza ławy? Czy też może trener daje Rasiakowi chwile wytchnienia przed ostatnią prostą rozgrywek? Póki co, raczej przekonuje mnie ten drugi scenariusz.

Rasiak i Dudek łobuzują

Coś złego wstąpiło w ten weekend w naszych piłkarzy. Na co dzień spokojni i łagodni Rasiak i Dudek zachowywali się w weekend jak prawdziwi „bad boys” !

Rasiak cały mecz Southampton z Barnsley przesiedział na ławce rezerwowych. Właściwie prawie cały, bo wybiegł na murawę 2 minuty przed końcem spotkania. Chciał jednak strzelić gola i przełamać trwającą dość krótko przecież (bo zaledwie 5 spotkań) niemoc strzelecką tak bardzo, że wyrywał piłkę, swojemu koledze z zespołu, niejakiemu Andrew Surman’owi, kiedy ten przymierzał się do wykonania rzutu karnego. Potrzebna była interwencja kapitana Southampton, Clausa Lundekvama, który musiał odciągnąć Rasiaka, od pragnącego ustrzelić pierwszego hat-tricka młodszego kolego z zespołu. Nie takiego Rasiaka pamiętamy ! Grzegorz grający w lidze polskiej i reprezentacji to przecież osoba miła, kulturalna i opanowana.

To samo zresztą Jerzy Dudek. Przez miesiące w milczeniu i z uśmiechem na ustach znosił fakt, że klub z Liverpoolu wydymał go bez mydła. Po tryumfie w Lidzie Mistrzów, po tylu latach kiedy Jurek bronił bramki Liverpoolu, po jego wojnie stoczonej z faworytem gazet i nadzieją Anglii Kirklandem – kiedy Dudek był naprawdę w formie sprowadzono do klubu Reynę, a naszemu bramkarzowi wskazano miejsce na ławce rezerwowych. Przez ten cały czas Dudek cos tam mówił w gazetach, że odchodzi, że stawia sprawę na ostrzu noże, że rozmawiał z trenerem… ale potem zawsze to samo. Jurek potulnie lądował na ławce. Tymczasem, parę dni temu w Portugalii, pogodzony już chyba z emerytura sportową Dudek dał wyraz swoim emocjom demolując podobno pub wraz z kolegami. Rzekomo to on był jednak najbardziej agresywny i jak jedyny został wyprowadzony w kajdankach. Naprawdę szkoda, że ta agresja nie wyszła z naszego bramkarza wcześniej podczas negocjacji z włodarzami Liverpoolu, po wygraniu Ligi Mistrzów chociażby.

PS

Tematu Tomasza Hajty nie będę komentował, bo mieszanie prawdziwych ludzkich tragedii z lekkim tonem tego wpisu było by w moim odczuciu nie na miejscu.

Dziwne 2-2 ze Słowakami

Polacy po bardzo dziwnym meczu zremisowali ze Słowakami 2-2. Tym samym nie uda się, przynajmniej tym razem pobić, ani wyrównać rekordu 7 meczy bez porażki. Może, to i lepiej, bo takie rekordy zawsze wywołują niepotrzebne ciśnienie. Z drugiej strony gra się zawsze o zwycięstwo.

Co by nie powiedzieć mecz był strasznie dziwny. W pierwszej połowie zagraliśmy fatalnie. Coś ala Finlandia. Nie dość, jednak, że graliśmy słabo to jeszcze mieliśmy wyjątkowego piłkarskiego pecha. Bramka na 1-0 padła zanim nasi chłopcy zdążyli zasznurować korki. Ta na 2-0 wtedy kiedy schodzili już prawie do szatni. Ale oczywiście Słowacy prowadzili zasłużenie, bo oprócz tego, że straciliśmy gole we frajerskich momentach, to nic nie graliśmy, a nasi południowi sąsiedzi byli od nas 3 klasy lepsi.

Ewidentnie potwierdza się któryś juz raz że gra z 1 napastnikiem i 5 pomocnikami nam nie leży. Rasiak osamotniony z przodu był nie do oglądania. Z tym, że moim zdaniem to nie jego wina, bo nie dostał żadnej piłki, a to co spadało mu na głowę leciało potem nie wiadomo gdzie i trafiało do Słowaków. Jednym słowem, wystawianie jednego napastnika, a do tego Rasiaka, utwierdza naszych piłkarzy w takiej chęci grania w starym dobrym stylu biało-czerwonych, który prezentowaliśmy na dwóch ostatnich mundialach.

W drugiej połowie byliśmy tylko trochę lepsi od Słowaków, ale zdobyliśmy 2 gole. Właściwie my jednego, a jednego dorzucił Słowacki bramkarz, o którym przez sympatię do Słowacji nic nie napiszę. Rasiak w tej części grał dużo lepiej, jak zresztą cała reprezentacja. Zmiana ustawienia na 4-4-2 wyszła nam na plus i sporo ożywienia na skrzydłach zrobił Krzynówek a z przodu Matusiak, któremu nalezą się dodatkowo gratulację za decyzję o strzale przy sytuacji na 2-2. Generalnie remis jest jak najbardziej sprawiedliwy, ale gdyby nie pech Wasilewskiego, oraz lekka mimo wszystko kompromitacja Kazimierczaka w końcówce mogliśmy wygrać nawet i 4-2.

Ale podsumowując to był słaby mecz Polaków. W eliminacjach musi być lepiej.

Vrene Vino czyli Słowacja

Po pierwsze, spóźnione gratulacje dla piłkarzy ręcznych – well done boys! Niestety, finał nie wyszedł, ale i tak byliście wielcy.

Po drugie dzisiaj mecz ze Słowacją. Moim zdaniem dziennikarze zbyt wcześnie uznali, że wygraliśmy to spotkanie, bo Słowacja to niezła drużyna. Co prawda nie mieli nic do gadania, podczas barażowych meczy z Hiszpania o Mundial, ale kto w takim ważnym dwumeczu mógłby nawiązać walkę z Hiszpanami? Kilka drużyn na świecie.

Ze Słowacją kojarzą mi się jeszcze dwa spotkania z dawnych lat. Jedno zakończone naszym zwycięstwem 5-0, a drugie chyba porażka 1-4, kiedy z kadrą pożegnał się Kosecki a wyleciał z niej chyba na dłużej Świerczewski. Pamiętam jeszcze jeden mecz wygrany przez nas na wyjeździe, parę lat temu i pamiętam, że pokonaliśmy ich wtedy 3-1, a to była któraś (może 10?) rocznica powstania słowackiej federacji.

No a najbardziej ze Słowacją kojarzą mi się niezliczone wyjazdy z przyjaciółmi na sylwestra i na narty jakie odbywałem za młodszych lat… eeeech działo się, śnieg, deski (lub deska), koledzy, dziewczyny…a przede wszystkim vrene vino! W ogóle Słowacy, to fajni ludzie i bardzo lubię ten kraj. A jeszcze za moich studenckich i licealnych lat było tam dużo taniej niż u nas.

Zrobiło się sentymentalnie, ale mam nadzieję, że nasi nie będą mieli sentymentów. Jak już pisałem kadra zawsze musi grać o zwycięstwo, choć dzisiaj będzie dużo trudniej niż ostatnio z Estonią.

Zwycięstwo rezerw nad Estonią

Mimo, że z polskich zawodników, którzy wczoraj wybiegli na boisko znałem zaledwie połowę, to dominacja Polaków nie podlegała żadnej dyskusji. Wynik 4-0 to i tak łagodny wymiar kary dla Estończyków, którzy podjęli walkę przez jakieś 10 minut w drugiej połowie meczu, zaraz po poczwórnej zmianie dokonanej przez Beenhakkera.

Reprezentacja zawsze musi walczyć o zwycięstwo, niezależnie od rangi spotkania i klasy przeciwnika- dlatego brawo Polacy. Zwłaszcza za to, że do końca było widać chęć do gry i zdobywania kolejnych bramek.

Estończykom współczuję, bo ich drużyna narodowa prezentuje poziom tragiczny. Myślę, że wczoraj San Marino czy Andora nie zagrałyby gorzej. Nie wiem, czy był to pierwszy skład Estonii, ale jeśli tak, to jest to na pewno jedna z najsłabszych drużyn w Europie. Słowacja będzie o niebo bardziej wymagającym rywalem.

To tyle na temat piłki nożnej – czekam teraz na drugi mecz szczypiorniaka jaki obejrzę w telewizji. Trzymajmy kciuki za naszych, bo widać, że Niemcy jak to Niemcy, postarają się o zwycięstwo w szerokim znaczeniu tego słowa.

Debiut Sagana i ważniejsze sprawy

Dzisiaj Saganowski zadebiutował u boku Rasiaka w Southampton. Nie wiem jaki to był debiut, bo obejrzeć tych meczy nie sposób, ale do jakiś wyjątkowo udanych zaliczyć go na pewno nie można. Southampton przegrało bowiem z Derby, byłym klubem Rasiaka 0-1. Polski duet napastników przebywał na boisku przez 53 minuty, bo wtedy Sagan został zmieniony, a w 77 minucie zszedł z boiska sam Rasiak. Cóż – będzie lepiej.

Ogólnie ten weekend jest mocno sportowy i jak dotychczas udany. Przed godziną Małysz odniósł zwycięstwo jak za dawnych dobrych lat. Dzisiaj także rok 2007 rozpoczynają meczem z Estonią nasi piłkarze. Niby to sparing i to jeszcze w krajowym składzie, ale co reprezentacja to reprezentacja. Obejrzeć trzeba.

Jednak prawdziwie ważny mecz czeka polskich piłkarzy (tyle, że ręcznych) jutro. Uczciwie przyznaję, że pierwszym meczem piłki ręcznej jaki obejrzałem był półfinał z Danią. Mimo, że to sport mocno egzotyczny, to mam nadzieje, że utrzemy zarozumiałym Niemcom nosa i będzie lekki rewanż za czerwiec 2006.