Zadanie wykonane. 1-0 z Armenią

Jak już ktoś gdzieś powiedział w takich meczach jak z Armenią czy Azerbejdżanem można stracić wszystko, a zyskać bardzo niewiele. My nie straciliśmy nic, trochę zyskaliśmy i chwała Polakom za to. Szczególnie Żurawskiemu, który przełamał się w momencie kiedy było to najbardziej potrzebne i dało nam 3 bezcenne punkty.

Oczywiście mecz nie był dobry. Mało jakoś to wszystko się zazębiało i bardziej przypominało młóckę jaką nasza reprezentacja grała pod koniec kadencji Janasa czy Engela, niż porywającą grę z mecz z Portugalią. Na lepszego rywala to chyba by nie starczyło, ale przeciwko Armenii dało zwycięstwo. Bo moim zdaniem to nie było tak, że Ormianie zagrali jakoś porywająco, tylko my byliśmy po prostu słabi i mieliśmy trochę pecha. Oni co prawda byli nieco lepsi niż Azerbejdżan, ale - spójrzmy prawdzie w oczy – przez cały mecz nie mieli właściwie ani jednej sytuacji.

Najważniejsze są jednak 3 punkty, bo choć to truizm, to każdy mecz w tych eliminacjach będzie coraz trudniejszy. Dlatego mimo, że wczoraj straciłem trochę tzw. „nerw” to jestem tak samo zadowolony jak po 5-0 z Azerami.

Zwłaszcza, że przeciwnicy tym razem zagrali na nas. Portugalia podzieliła się punktami z Serbami, a Finowie wykorzystali swój limit kompromitacji z spotkaniu z Azerbejdżanem. Swoją drogą masę ciekawych rzeczy dzieje się w tych eliminacjach i mam tu na myśli nie tylko pojedyncze zwycięstwa egzotycznych drużyn. Na przykład Szkoci, którzy jeszcze rok, dwa lata temu oscylowali w granicach 100 miejsca w rankingu FIFA i przegrywali ze wszystkimi jak leci, oraz Irlandia Północna, którą pamiętamy jako – nie oszukujmy się – chłopca do bicia, a która teraz prowadzi w grupie przed Szwcją, Danią i Hiszpanią. Już nawet podczas ostatnich eliminacji Irlandczycy pokonali siebie Anglię, ale wtedy nie mieli już szans na awans. Ich niedawne zwycięstwa nad Hiszpanią i Szwecją nie wydają się już dziełem przypadku.

Reasumując to wszystko: nie do końca zgadzam się, że w Europie nie ma już słabych. San Marino, Andora czy Luxemburg to drużyny słabe. Ale już w meczu z Armenią o wypadek (czytaj remis) nie trudno. Serbowie i Finowie już to wiedzą. A więc brawo Polacy!

Tylko jeden kamyczek do tego ogródka – skoro Rasiak zawodzi w kadrze i ostatnio siedzi na ławce w klubie, skoro Kaźmierczak nie sprawdza się jako wysunięty wysoki napastnik to powstaje pytanie – gdzie jest Miętowy, który szaleje w lidze greckiej?

Azerowie pojechali do domu, czas na Armenię

Jak pisałem w poprzednim poście mecz z Azerami miał jeden cel - 3 punkty. Cel ten udało się zrealizować i to jeszcze w dobrym stylu. Co prawda, nie jest to żaden dowód na wielkość naszej drużyny, bo rywal był po prostu (nie oszukujmy się) beznadziejny, ale nawet w takich meczach trzeba umieć udowodnić swoją wyższość.

Sam już nie wiem co sądzić o tym braku napastników jaki obserwujemy aktualnie w polskim zespole. Żurawski i Matusiak? Nie podzielam entuzjazmu Trzeciaka, który komentował mecz dla telewizji. Moim zdaniem byli najsłabsi w polskiej ekipie. Rasiak co prawda, leżał z grypą w łóżku, ale nie sądzę, żeby jego obecność na boisku coś znacznie poprawiła. Niby wygrywamy i wszystko jest ok. Nie mogę pozbyć się jdnak wrażenia, że jest w tym trochę za dużo farta, żeby mogło to trwać do końca eliminacji (i dłużej), że brak nam łowcy bramek, który da pewność, że coś tam zawsze do siatki wpadnie. Choć póki co trafiają obrońcy i jest dobrze! Trochę tylko mnie dziwi w tym świetle brak powołania dla Mięciela…

Co by nie powiedzieć Azerowie, mogą się nabawić „polskiego kompleksu”. I to dużo poważniejszego niż mamy my względem Anglii i Szwecji razem wziętych. Trzy mecze i trzy sromotne porażki, 8-0, 3-0 i 5-0… 16 w plecy i zero strzelonych. Nieźle.

Ale Azerbejdżan póki co mamy już z głowy i czas na Armenię. Wygranie wszystkich sześciu meczy z teoretycznymi dostarczycielami punktów jest moim zdaniem warunkiem niezbędnym, żeby myśleć o Euro. Awans bezpośrednio rozstrzygnie się w meczach z Serbami, z Portugalią, Belgią i Finlandią, jednak, żeby było o czym mówić, w świetle straty 3 punktów z Finami, musimy wygrać ze słabeuszami 6 razy. Dwa zwycięstwa już za nami. W środę czas na trzecie. Każdy inny wynik będzie porażką. Niech to nawet będzie 1-0, a bramkę niech strzeli Boruc, Dziekanowski albo nawet Bobo Kaczmarek.

Azerzy nadchodzą

Pamiętam mecz z Azerami w Warszawie za Janasa. Oczywiście, nie stawiałem w ciemno, że wygramy 8-0. Szczerze mówiąc nie byłem pewny zwycięstwa, bo parę tygodni wcześniej drużynę Janasa, rozbroiła i rozwaliła w drobny pył ekipa Białorusi (i to w Polsce). Jednak moje obawy szybko się rozwiały.

W sobotę znowu gramy z Azerami i znowu nie jestem wcale przekonany, że wygramy. Nie wiem, czy Azerbejdżan jest lepszy czy słabszy niż był. Po zwycięstwie nad Portugalią, wielu jest przekonanych, że obecna kadra Polski jest nieporównywalnie lepsza niż drużyna Janasa, ale … spokojnie. Powiedzmy sobie szczerze – na drugie 8 : 0 nie ma co liczyć zwłaszcza, że nie za bardzo widać kto te 8 bramek ma zdobyć.

I tu dochodzimy do sedna sprawy. Leo, mimo, że świetnie ustawia drużynę i pewnie doskonale umie chłopaków zmotywować nie odnalazł jeszcze swojego łowcy bramek. Janas czy Engel zawsze mogli liczyć, że dzięki Olisadebe, Żurawskiemu czy Frankowi piłka raz czy dwa wturla się do bramki przeciwnika. Beenhakker może tylko marzyć o takim komforcie. Teraz zresztą sytuacja jest jeszcze gorsza niż wcześniej, bo Rasiak, któremu w końcu coś od baniaka powinno się ( chociaż ze względu na statystykę ) w kadrze odbić siedzi na ławce rezerwowych, tak samo jak Matusiak i Żurawski, a dodatkowo Ebi jest kontuzjowany.

Więc moim zdaniem nie musi być różowo, choć ogólnie, biorąc wszystko pod uwagę jestem jednak umiarkowanym optymistą. Nie ma co się oszukiwać, że gramy z outsiderami (i to u siebie), a 3 punkty wpadną nawet za 1:0 lub inne 3:2.

Dziwne historie z Southampton

Southampton znowu przegrało a Saganowski znowu trafił. Rasiak tym razem pojawił się na boisku właśnie za Sagana w 60 minucie. Zagrał dobrze, ale nie poprawił swojego dorobku bramkowego.

Przyznam szczerze, że nie rozumiem tego co dzieje się z tym klubem. Bardzo skutecznie walczyli o awans mając na szpicy Rasiaka. Kiedy baraże były już w kieszeni trener stwierdził nagle, że walczący o króla strzelców Rasiak grać jednak nie potrafi i trzeba sprowadzić zakurzonego we Francji Marka Saganowskiego.

Rasiak nie wiedzieć czemu stracił więc miejsce w podstawowym składzie. Saganowski co prawda trafia dość często (i chwała mu za to), jednak cóż z tego kiedy klub przegrywa? Doprawdy , nie rozumiem co kierowało trenerem, żeby tak namieszać, ale co by to nie było poniósł porażkę. Wygląda na to, jakby celowo popsuto dość sprawnie funkcjonujący mechanizm, bo ani klub praktycznie już nie ma szans na awans, ani Rasiak szans na tytuł króla strzelców.

Honorowa bramka Rasiaka

Wypoczęty i głodny gry Rasiak trafił od razu kiedy trener wystawił go do podstawowego składu. To był 18. gol Grega w tym sezonie, i choć chwilowo doprowadziło do remisu w meczu Southampton z Preston, to ostatecznie okazało się tylko trafieniem honorowym. Sagan tym razem wszedł na boisko na ostatnie 6 minut.

Niestety, Southampton spadło na 7. miejsce w drugo ligowej tabeli i chyba między bajki należy włożyć możliwość bezpośredniego awansu. Ba! Świętym może nie być łatwo wrócić na pozycje dające prawo gry w barażach.

Wydaje mi się, że po chwilowej obniżce formy strzeleckiej i odpoczynku na ławce, także Rasiak wypadł z walki o tytuł króla strzelców.