Rasiak? No właśnie... co z tym Rasiakiem?

Pozwolę sobie pociągnąć dyskusję, którą kolega Krokodyllos zaczął w komentarzach do poprzedniego wpisu. Mnie również zastanawia dlaczego Rasiak wypada tak blado w spotkaniach reprezentacji ? A przecież, co by nie powiedzieć, jest jednym z najlepszych polskich napastników ostatnich lat, i to patrząc na sprawę obiektywnie.

Kiedy stawiał na niego Paweł Janas, sieć huczała od niewyszukanych dowcipów, na temat relacji między oboma Panami. Rzekomo bardzo prywatnych relacji, które miały zapewnić Rasiakowi miejsce w kadrze i wyjazd na Mundial, kosztem choćby uwielbianego przez kibiców Frankowskiego. Właściwie winą za porażkę na mundialu obarczono egzotyczne trio Janas, Listkiewicz, Rasiak i z ustęskieniem czekano na nowego, światłego trenera, który nareszcie odstawiłby Grega na boczny tor.

Tymczasem także u Holendera Rasiak występuje w kadrze regularnie. Beenhakkrowi nikt jakoś tego nie wypomina, ale mniejsza z tym… Jak dla mnie stanowi to potwierdzenie faktu, że umiejętności Rasiaka, stawiają go w gronie kilku najlepszych polskich napastników ostatnich lat.

Tylko dlaczego Rasiak do tej pory nie zrobił z tych umiejętności pożytku w kadrze? I czy jest szansa, że kiedyś się przebudzi?

Tak jak choćby Żurawski, którego talent dla kadry eksplodował dopiero za kadencji Janasa. Wcześniej w meczach reprezentacji Żuraw nie istniał, spalał się i nie był w stanie unieść ciężaru gry. Dla mnie, znamienny w jego wykonaniu był karny w meczu ze Stanami na mundialu 2002. Oczy Maćka mówiły wówczas: „Chcę mieć to już za sobą”. Czaił się w nich strach i brak wiary w siebie. Dla mnie Żurawski przez długi czas dla kadry był bezwartościowy mimo, że przecież błyszczał w Wiśle. Tak było do momentu rozpoczęcia eliminacji do Mundialu w 2006 r. Pamiętam mecz z Irlandią Płn, i bramkę Żurawskiego, która rozpoczęła jego złoty okres w kadrze. Nagle okazało się, że można na niego liczyć w każdym meczu. Niestety, przed finałami powróciło „stare” i trwa do dziś… Co by jednak nie powiedzieć o Żurawskim miał swój czas w kadrze i swoje dla niej zrobił.

Ale jest też legendarny Krzysztof Warzycha. Facet, który jest nieomal Bogiem w Grecji i dla swojego Panathinaikosu nastrzelał jakieś setki tysięcy bramek, będąc w nim ważną postacią w wieku więcej niż emerytalnym (oczywiście jak na piłkarza). Niestety w kadrze nigdy nie osiągnął nic. Nie pomógł jej na miarę swoich umiejętności. Właściwie wcale nie pomógł. Nie dlatego, że nie chciał. Wszak podejście Warzychy do reprezentacji było wzorowe. Po prostu nie umiał. Wychodził na mecze kadry i zapominał jak się gra w piłkę nożną.

Jak będzie z Rasiakiem? I dlaczego nikt nie potrafi go odblokować? Chyba każdy z nas chciałby, żeby Grzesiek był dla kadry tak pożyteczny jak jest pożyteczny dla klubu, zwłaszcza, że słabo teraz u nas z napastnikami. Czy pewnego dnia się przełamie tak jak Żurawski, czy też na zawsze będzie gnębił go kompleks Warzychy?

Horror w Finlandii zakończony remisem

Przyznam szczerze, że co mało podczas tego meczu nie zszedłem na serce. Raz po tej akcji Eremnki (czy jak się go tam pisze), dwa po tym jak poszło pod koniec meczu dośrodkowanie i kilku Finów znalazło się przed Borucem, który wybronił ich strzał głową, trzy po tym strzale wzdłuż linii, który także wybronił nasz bramkarz. Gdyby cokolwiek z tego weszło, to nasza walka o Euro bardzo by się skomplikowała. A tak nie jest źle, zwłaszcza w aspekcie tego, że Portugalia zremisowała z Serbami. Choć w zasadzie nie wiem, czy to dobrze, bo w grze o Euro cały czas pozostają cztery drużyny.

Sam mecz zagraliśmy za to fatalnie, choć gdyby szczęście dopisało nam tak jak w Lizbonie to moglibyśmy go wygrać, a kolejnym bohaterem narodowym został by Saganowski. Niestety, nie dopisało, choć, może należy się cieszyć, że nie mieliśmy też pecha. Równie dobrze mogliśmy przegrać, zwłaszcza, że to jednak Finowie stworzyli więcej zamieszania pod naszą bramką.

Rację miał moim zdaniem Mielcarski, który powiedział, że tak ustawioną obronę Finów, można wymanewrować, tylko indywidualnie, przez minięcie pierwszego zawodnika. Wtedy w szeregach rywali tworzyła się luka, gubili się co mogło stworzyć nam okazję. Niestety, wczoraj jedynym zawodnikiem, który mijał Finów w indywidualnych pojedynkach był Błaszczykowski. To jednak za mało, żeby wygrać mecz. Zwłaszcza, że zawiodła skuteczność. Najpierw Rasiak nie wykorzystał podania od Kuby, a potem Smolarek pogubił się kiedy zagrywał mu najpierw Błaszczykowski, a potem Rasiak. No i na koniec strzał w słupek Sagana. Więcej okazji nie było, choć z drugiej strony cztery jednak mieliśmy. Ze skutecznością z Portugalii zamienilibyśmy to na 5 bramek.

Gdyby przed meczami ktoś mnie spytał czy wziąłbym w ciemno 2 punkty z Portugalią i Finlandią to bym nie wziął. Stawiałem na 3. Porażkę w Lizbonie i zwycięstwo w Skandynawii. A jednak szanse na awans po tych dwóch spotkaniach lekko wzrosły. Najbardziej martwi mnie styl w jakim grała nasza reprezentacja, szczególnie ten we wczorajszym meczu. Czy to starczy do zwycięstw nad Kazachami i Belgami? A te mecze już naprawdę trzeba wygrać, żeby myśleć do awansie.

Oczywiście teoretycznie, bo Portugalia nie koniecznie musi przywieźć z Zakaukazia komplet punktów (ciekawe komu wtedy przylutuje Scolari? ) a i Serbia i Finowie też mogą się potknąć. A na koniec możmy pokonać Serbów w ich stolicy. Ale na litość boską, wykorzystajmy naszą szansę. Gramy w Polsce z Kazachami i Belgami. Nie są to co prawda frajerzy, bo w tej grupie takich nie ma, ale jeśli nie będziemy potrafili z nimi wygrać u siebie to raz, że nie będziemy zasługiwać, żeby jechać na Euro, a dwa, że nie będziemy mieli po co, bo tam będą silniejsze drużyny niż Belgia czy Kazachstan.

Na marginesie… poruszyła mnie wczorajsza wiadomość o śmierci trenera Armenii. Facet naprawdę zrobił tam dobrą robotę, mimo, że praktycznie umierał. Szacunek.

Na godziny przed meczem z Finlandią

Zgadzam się z Żurawskim, że tym razem to my jesteśmy Portugalią i to my mamy rachunki do wyrównania. Ale bez względu na wynik niespodzianki dzisiaj nie będzie. Czy wygrają Finowie, czy Polacy, czy będzie remis, wynik nie powinien zaskoczyć nikogo. Po ostatniej kolejce nie mam już żadnych wątpliwości, że w tej grupie, a już w szczególności w tym meczu każdy może wygrać z każdym.

Aczkolwiek, jeśli zagramy w obronie tak jak w pierwszej połowie z Portugalią, a w ataku tak jak w drugiej połowie z Rosją to wydaje mi się, że Finowie nie powinni mieć nic do powiedzenia. Może, to paradoks, ale większe zagrożenie niż w Finach widzę w niektórych naszych zawodnikach.

Jeśli na przykład w obronie wystąpią razem Dudka i Głowacki to będzie ciężko nie stracić bramki. To zawodnicy, którzy mogą świetnie grać przez całe spotkanie, ale również mistrzowie kuriozalnych błędów w najważniejszych momentach meczu. Wszyscy znamy legendarne utraty równowagi w polu karnym w wykonaniu Dudki, piękne, choć skierowane do rywali dośrodkowania Głowackiego, lub co gorsza jego samobójcze bramki. Wszystko to każe z niepokojem oczekiwać na dzisiejszy występ duetu Arek i Darek.

Kolejnym zagrożeniem jest dla mnie dwójka potencjalnych napastników. Rasiak i Żurawski. Kiedy ostatnio patrzę na bezradność Maćka to zaciskam zęby z bólu tak mocno, że pojawiły mi się rysy i pęknięcia na dolnych szóstki. To był i ciągle może być świetny zawodnik, ale musi grać w klubie. Potrzebuje tego jak nastolatka miłości.

A Rasiak? Moim zdaniem ma w sobie duży i niewykorzystany dotychczas potencjał. Tyle, że nie żeby go wykorzystać, trzeba grać na niego tak jak w Southampton, gdzie dostaje piłki z boku, kiedy jest w polu karnym. W kadrze pokutuje od lat model grania na Rasiaka długich piłek przez całe boisko, które oczywiście nie maja prawa skończyć się niczym dobrym.

A tak w ogóle , to jeśli w reprezentacji Finlandii gra 9 drwali, to może lepiej zamiast Rasiakiem, grac na nich szybszymi i zwinnymi napastnikami? Po co mierzyć się z nimi tam, gdzie są najlepsi, czyli w powietrzu?

Beenhakker powiedział dzisiaj mądrą rzecz: w futbolu nie ma gwarancji wyniku, ale myślę, że jeśli nie załatwimy się sami to nie będzie źle.

0-3 z Finlandią

Przegraliśmy z Finami 0-3 w siatkę. Tylko niech nasi piłkarze nie wezmą przykładu… A najlepiej niech wezmą rewanż i wygrają 3-0… no i niech dorzucą jeszcze 3 bramki za porażkę w Bydgoszczy. A żeby wyszło na nasze w ogólnym rozliczeniu to niech niech będzie do zera, a nie do jednego. Wynik który mi da jutro pełną satysfakcje w takim układzie to 6-0 

A swoja drogą to co się dzieje w kadrze siatkarzy?

Po remisie w Portugalii

Hau, hau, hau – jeszcze raz odszczekuje to, że nie wierzyłem w naszą drużynę. Co prawda nie wygraliśmy, ale udało się wywalczyć remis i choć sprawa awansu jest prawie tak samo otwarta jak przed meczem, to możemy być dumni z naszych piłkarzy. Zremisować z Portugalią w super ważnym meczu o punkty na jej terenie to wyczyn porównywalny z odebraniem punktów samej Brazylii.

Co do samego meczu, to świetnie zagraliśmy pierwszą połowę. Praktycznie nie pozwalaliśmy Portugalczykom na nic, sami wypracowując sobie dwie sytuacje. W drugiej połowie rywale przycisnęli jednak naprawdę mocno i bramki dla nich były kwestią czasu. Kiedy już padły wydawało się chyba wszystkim, ż skończy się jak zawsze, i tak by się stało gdyby nie Jacek Krzyżówek.

W sytuacji wydawałoby się beznadziejnej wziął na siebie cały ciężar oczekiwań 40 milionowego narodu w centralnej kontynentu, który nigdy nie grał na Mistrzostwach Europy. Kiedy biegł z piłką nie szukał podania, jakby zdając sobie sprawę, że jako drużyna, nie jesteśmy w stanie zagrozić Portugalczykom w 88 minucie meczu, w którym utytułowani rywale z trudem, ale jednak zapewnili sobie, zwycięstwo. Tak przynajmniej myśleli. Jeśli bramka Ronaldo wynikała z jego wrodzonego geniuszu to bramka Krzyżówka była nagrodą za ogrom pracy jaki ten piłkarz włożył w swoją karierę, nie dysponując przecież talentem na miarę Portugalczyka. O ile Ronaldo użył prawie magii, żeby uderzyć piłkę na 2:1, to uderzenie Krzyżówka na 2:2 wymagało niewyobrażalnej precyzcji, siły i pewności siebie. W pojedynku talentu i wirtuozerii z pracą i poświęceniem padł więc remis.

Jednak co do awansu, to droga ciągle daleka. Jesteśmy oczywiście dużo bliżej, niż przed meczem w Lizbonie, a jednak ciągle 4 drużyny są w grze. Do Finlandii musimy jechać aby atakować i wygrać. W tej całej radości po meczu z Portugalią, trochę się obawiam o nasz atak. Leo uparcie stawia na Żurawia, a on uparcie pokazuje, że jego czas w kadrze już minął. Co do Matusiaka, to myślę, że będzie z niego sporo pożytku, ale dopóki nie wróci do gry i formy powinien także dostać wolne. Czyżby więc Holender miał postawić na Rasiaka i Saganowskiego? Jeśli tak, to mam nadzieję, że Greg się w końcu przełamie i strzeli gola w ważnym meczu. Mam nadzieję, że przełamią się także pomocnicy i obrońcy i że ewentualna obecność w składzie Rasiaka nie wyzwoli w nich chęci grania słynnych, długich, wysokich piłek.

Tak czy siak z atakiem nie jest dobrze, ale na szczęście bramki mogą strzelać także nasi skrzydłowi. Fakt, że Smolarek i Błaszkowski zostali zatrzymani w Portugalii, ale pamiętajmy z kim graliśmy.

Z Portugalią bez szans?

Powiem szczerze: moim zdaniem w Portugalii przegramy. Jeśli dostaniemy 4-0, to nikt nie powinien czuć się rozczarowany patrząc na dysproporcje między klasą poszczególnych zawodników. Jeśli dostaniemy 2-0, to będzie taki „standardzik”. Dwa gole to taki zestaw śniadaniowy jaki powinna odebrać polska reprezentacja, grając w decydującym (prawie ) o awansie meczu, z drużyną ze ścisłej światowej czołówki na jej terenie. Nie oszukujmy się: lanie od Portugalczyków w Lizbonie było wkalkulowane w te eliminacje od samego początku. Jak już pisałem remis jest dla nas szczytem marzeń, a zwycięstwo było by cudem. Nie czuje się zbyt dumny, że to piszę, ale niestety, każdy kto racjonalnie myśli, wie, że Portugalia powinna nas złoić.

Jakaś iskierka nadziei czasem gdzieś co prawda błyśnie na dnie serca. Wszak piłka nożna to gra błędów i niespodzianek. Mówią, że nadzieja umiera ostatnia…zobaczymy. Jeśli nie przegramy to publicznie odszczekam to co pisałem i przyznam, że w sprawie meczu byłem człowiekiem małej wiary. I wierzcie mi, że bardzo chciałbym to zrobić.

Na koniec życzę nam wszystkim szczęścia, które na pewno się przyda. Szczególnie piłkarzom na boisku. Niech po prostu zagrają najlepiej jak umieją. Na Portugalię to i tak może być za mało, ale nawet jeśli trzeba będzie uznać ich wyższość to pokażcie pełne zaangażowanie i walkę. Wtedy będzie dobrze, nawet jeśli przegramy.

Trochę o baskecie

Koszykówka to moja druga, ukochana descyplina sportu. Nawet ją kiedyś trenowałem, z miernymi co prawda rezultatami, ale za to potem czasem udało mi się zabłysnąć na osiedlowych boiskach, czy szkolnych parkietach, wśród kolegów.

Co do oglądania koszykówki to kiedyś pasjami oglądaliśmy z kumplami NBA, kiedy był na nie boom w Polsce. Pamiętam finały między Chicago a Sonics, oglądane z wypiekami na twarzy o 3 czy 4 rano, kiedy następnego z samego rana trzeba było dymać na uczelnię. Pamiętam finały ME z 1997r. kiedy Polacy zaprezentowali się z bardzo dobrej strony.

Na kolejne finały trzeba było czekać 10 lat. Przegraliśmy z Francją, Słowenią i Włochami, a więc wracamy do domu. I znów mam rozczepienie jaźni.

Z jednej strony brawa dla Polaków, którzy od roku, półtora robią pod wodzą Urlepa wyraźny postęp. Brawo za walkę, naprawdę piękną i „do ostatniej kropli krwi”, walkę z gwiazdami Euroligi i NBA, z którymi zmierzyliśmy się podczas tego turnieju. Brawa dla całego zespołu, który pokazał wielki charakter i naprawdę wielkie zaangażowanie. Rzadko się zdarza, żeby drużyna przegrała 3 mecze na turnieju rangi ME i została oceniona pozytywnie, a tym razem tak jest.

Jednak z drugiej strony byliśmy po prostu gorsi od wszystkich rywali. W ciągu, ostatnich kilkunastu miesięcy Polska koszykówka zrobiła wyraźny krok do przodu, jednak w porównaniu do tego co było dekadę temu to jesteśmy w lesie. Niestety, podobnie jak w przypadku piłki nożnej, tak i w przypadku basketu Europa nam ucieka. Jest to dla mnie niezrozumiałe i smutne. Nie wszystko można zrzucać na pieniądze, bo po pierwsze wyższy poziom sportowy prezentują biedniejsze od nas kraje, a po drugie powodzi nam się coraz lepiej.

Ale wracając jeszcze do pozytywów… Chciałbym wyrazić wielkie uznanie dla Adama Wójcika i Andrzeja Pluty. To przecież już (nie oszukujmy się) dziadki, których pamiętam z 1997 r. A jednak w ich grze cały czas widać ogromne poświęcenie i zaangażowanie w każdą akcję. Marzy mi się, żeby obaj wytrwali jeszcze dwa lata, i doczekali do ME, które będą organizowane w Polsce. Ogromny szacunek.

Tyle o koszykówce. A co z Portugalią? Typowe przedmeczowe wywiady w gazetach, które fajnie przeczytać, kiedy człowiek czeka na mecz. Boruc powiedział, że może wygramy, strzelimy szybko 3 bramki i nie będzie miał co robić, Żewłakow zaś powiedział, że jak nie będzie mu wychodziło kierowanie obroną to poprosi o pomoc Boruca, a jego strach się bać. Bąk pojechał do domu, ale osobiście nie uważam, żeby to było duże osłabienie.

Nic to. Ja się nie napalam. Żeby jakoś połączyć ten wątek koszykarski z piłkarskim napiszę realistycznie, że z Portugalią w Lizbonie mamy szanse takie jak w meczu z Francją, naszpikowaną gwiazdami NBA, który przegraliśmy po zaciętej walce 3 dni temu. Niestety. Na szczęście w piłce nożnej można też zremisować, co wydaje się wynikiem- marzeniem. Zwycięstwo byłoby cudem.

Tomasz „Drugi” Kuszczak i kilka bramek

Dzisiaj na gazecie ukazał się dość długi i wyczerpujący wywiad z Kuszczakiem. Myślę, że rzuca on jakieś światło, na sprawy, o których ostatni się trochę mówiło, a które dotyczyły nieporozumień pomiędzy Tomkiem a Beenhakkerem.

Kuszczak mówi: chce grać. Ja to rozumiem. Najwyższa pora. Jeśli nie będzie grać, to rzeczywiście nie widzę potrzeby ciągania Kuszczaka po zgrupowaniach.

Ten wywiad zwrócił moją uwagę na co innego. Kuszczak, który w mojej opinii jest bramkarzem młodym, ma już 25 lat, a właściwie nigdy nie był „pierwszym”. Najpierw w Hercie, za tym Węgrem, co bronił w długich spodniach (nazwiska nie pamiętam), teraz w Man U za van der Sarem. No i w reprezentacji Polski; najpierw za Dudkiem i Borucem, a potem za samym Borucem (a w tle gdzieś Fabiański). Kuszczak, rzeczywiście powinien zacząć regularnie bronić, aby za 10 lat, nie okazało się, że rzeczywiście był świetnym bramkarzem, ale zawsze byli lepsi od niego.

Tymczasem w przed dzień meczów w eliminacjach do Euro dwie bramki zdobył Rasiak. Zastanawiam się, czy Greg wyjdzie w pierwszym składzie na Portugalczyków?

Ja bym chyba wolał zobaczyć w tej roli Brożka, który strzelił 7 bramkę w lidze. Oczywiście jest to tylko polska Orange Ekstraklasa, ale widać, że Wiślak jest „w gazie” i można by wykorzystać ten fakt dla celów reprezentacyjnych.

No i Dawid Janczyk strzelił w derbach Moskwy co mnie bardzo ucieszyło, gdyż kibicuje temu chłopakowi od momentu kiedy zdobył rok z hakiem temu trzy bramki dla reprezentacji młodzieżowej w meczu z Belgią. Teraz w Moskwie, naprawdę ma z kim walczyć o miejsce w składzie, i wielu skazywało go na porażkę, biorąc pod uwagę, że w zeszłym sezonie nie miał pewnego miejsca w Legii. Oczywiście 20 letni Polak tym golem niczego sobie jeszcze nie wywalczył. Pokazał jednak, że warto go czasem wypuścić na boisko i mam nadzieję, że trener CSKA zacznie to robić częściej.