Porażka ze Słowakami na koniec

Gratulacje Słowakom ich pierwszego w historii awansu na Mundial. Pamiętam jak ja jarałem się kiedy ekipa Engela rozniosła w Chorzowie Norwegów 3-0 i kiedy świętowałem potem w klubie pierwszy awans kadry na wielką piłkarską imprezę w moim dorosłym życiu.

Życzę im wszystkiego najlepszego, ale sądzę, że ich doświadczenia na Mundialu nie będą specjalnie różniły się od naszych, które zebraliśmy w 2002, 2006 i 2008 roku. Nawet bowiem z tak beznadziejną grą jaką reprezentowali Polacy, nawet z wielbłądami Beenhakkera i dziwacznością powołań Majewskiego, nawet z Bieniukiem na boisku Polacy powinni wygrać oba mecze.

Mecz na Słowacji to kuriozum. Strata dwóch goli kiedy spotkanie było już wygrane. Makabryczne błędy Boruca i makabryczna decyzja o wystawieniu go między słupkami w okresie, kiedy jego życie było na zakręcie a jego myśli wszędzie, ale nie w Bratysławie.

Mecz wczorajszy to kolejne kuriozum. Strzał nie do obrony Gancarczyka, a potem wiele okazji, które w niewyobrażalny sposób nie zamienione zostały na bramkę. Na deser poprzeczka Lewandowskiego. A jako wisienka na torcie nie odgwizdany karny za faul na drugim Lewandowskim pod sam koniec meczu.

6 punktów więcej dla Słowaków. 6 punktów mniej dla nas. W bramkach 1-3. Wszystkie bramki dla Słowaków to przede wszystkim nasza zasługa – szok.

Jeszcze słowo na temat kibiców, frekwencji i bojkotu kadry. Generalnie z mieszanymi uczuciami podchodzę do tej akcji. Bo z jednej strony podoba mi się taka oddolna inicjatywa i zgadzam się z założeniami.

Ale jak patrzyłem na wczorajszy mecz, który zamykał beznadziejne eliminacje, w którym przegrywaliśmy od początku, który grany był w zimnie i śniegu to słyszałem jednak i widziałem kibiców na trybunach, którzy mimo tego wszystkiego dopingowali nasz zespoł. Podziwiam tych ludzi i nie mam wątpliwości, że Ci najwierniejsi kibice, którzy są z kadrą na dobre i złe, byli wczoraj na stadionie, a nie przed ekranami komputerów.